Utrata przewagi

Utrata przewagi
0 votes, 0.00 avg. rating (0% score)

Aż do 1980 r. banki poddane były regulacjom narzucającym pułapy oprocentowania depozytów, które zakazywały im wypłacania odsetek od wkładów na rachunkach czekowych i (na mocy reguły Q) limitowały wysokość odsetek wypłacanych od depozytów terminowych do wysokości maksymalnej stopy procentowej, nieco powyżej 5%. Przed 1960 r. ograniczenia te działały na korzyść banków, ponieważ ich głównym źródłem funduszy (dostarczającym około 60%) były depozyty czekowe, zatem koszt wypłacanych odsetek równy zero oznaczał, że bardzo niskie są bankowe koszty zdobywania funduszy. Niestety, ta przewaga banków po stronie kosztów nie trwała długo. Wzrost inflacji, jaki rozpoczął się w końcu lat sześćdziesiątych, doprowadził do podwyższenia stóp procentowych, co uwrażliwiło inwestorów na różnice oprocentowania aktywów. Skutkiem tego był tak zwany proces plasowania bezpośredniego (dezintermediatyzacji), który polegał na wycofywaniu przez klientów banku oszczędności z nisko oprocentowanych rachunków terminowych i czekowych w poszukiwaniu inwestycji przynoszących wyższą stopę zwrotu. Jednocześnie, jak wiemy, próby obejścia pułapów oprocentowania depozytów i rezerw obowiązkowych zaowocowały powstaniem innowacji finansowej w postaci funduszy lokacyjnych rynku pieniężnego, co bardziej jeszcze pogorszyło sytuację banków, których dotychczasowi depozytariusze otrzymali ofertę usług bardzo zbliżonych do prowadzenia rachunku czekowego, ale z wysokim oprocentowaniem środków ulokowanych na rachunkach funduszu.

Pozostałe nasze artykuły tematyczne o budownictwie on-line:

Posted by:

admin

Related articles

Back to Top